توی کشور ما هم بر خلاف نظر خیلی ها، سیستم آموزشی بر پایه ی یه حساب و کتاب طراحی و پیاده سازی شده:

وقتی قرار بود که رشته ها مشخص بشن، دوستانی که توی شورای عالی انقلاب فرهنگی بودند، گفتن از اونجایی که ما یه کشور جهان سومی هستیم و به تکنولوژی بیشتر از علم نیازمندیم، برای برطرف نمودن نیازهامون اکثر رشته ها رو رشته های مهندسی نام گذاری کردن تا مسیر توسعه هموار بشه. به  در حالی که توی کشورهای پیشرفته مثل آمریکا، کانادا و… اکثر رشته های خوب و معتبر رشته های علوم (Science) هستند. ولی توی کشورهایی مثل استرالیا (که هنوز خیلی تا آمریکا راه دارن) رشته های مهندسی تعداد قابل توجهی دارند.

این کار، از نظر من کار بسیار خوب و مناسبی بود، ولی از نظر من یک سری ضعف داره که از خجالت اونایی که بالا گفتم درمیاد:

• ما باز دوباره اومدیم همون سرفصل رشته های  Science (مثل علوم کامپیوتر) رو برای رشته های مهندسی مون در نظر گرفتیم. که نباید…
• همون نحوه ی تدریس رشته های علوم رو توی ایران پیاده سازی کردیم. که باز نباید…
• حتی توی مسائل تکنیکال و عملی بدتر از دانشگاههایی که رشته ی علوم ارائه می دادند عمل کردیم.

پس با تمام این اوصاف دانشجوی رشته ی مهندسی باید به درد یک کشور جهان سومی بخوره، یعنی علوم رو Technical و عملی بدونه. یعنی باید وقتی از دانشگاه فارغ التحصیل می شه، بتونه با علوم دانشگاهی اش مستقیم وارد صنعت بشه و صنعت رو به جلو ببره، نه اینکه هیچی از کار عملی ندونه و فقط بشه چاله ی هزینه توی صنعت تا صنعت برای اون خرج کنه و شاید یه چیزایی یاد بگیره….. آخرش هم بگه من خیلی چیزا بلدم، دیگه با این حقوقا کار نمی کنم (غافل از اینکه این چیزها رو توی دانشگاه یاد نگرفته).

دانشجوی ما، اولویتش به اینه که کار بلد باشه، نه با پیش بردن مرزهای دانش هی چپ و راست مقاله بده… نمی گم که تخقیقات بده، ولی نباید اولویت ما باشه…

الان توی دانشگاهها ، اساتید محترم دانشجو رو به مقاله دادن ترغیب و از حرکت به سمت کار عملی او رو پرهیز میده… اون وقت می شینیم غرغر می کنیم که ما چرا جهان سومی موندیم… چون خودمون نمی خوایم… ما نیازمند یک عزم عمومی هستیم، همه باید با هم بخوایم تا شرایط عوض بشه…

یک سیاست دیگه:

باز هم چون که ما یک کشور جهان سومی بودیم، در شهرهایی که پتانسیل صنعت رو در اونها دیدیم و صنعتشون برای رشد مستعد بود، یک سری دانشگاه به اسم دانشگاه صنعتی توی اون شهرها جهت آموزش نیروی آماده به کار  برای ورود به صنعت ایجاد کردیم. این دانشگاهها هدف اصلی شون تربیت نیروی مناسب برای ورود به صنعت و توسعه ی صنعت هست؛ که باز متاسفانه این دانشگاهها هم با بقیه ی دانشگاهها فرقی ندارن. تنها فرقشون اینه که توشون رشته های علوم انسانی وجود نداره.

اینها غرغر های من بود، توی پست بعدی راه حل های پیشنهادی ام رو ارائه می کنم.

سربلند و پیروز باشید

یکشنبه از ساعت ۴ تا ۶ بعد از ظهر

چهارشنبه از ساعت ۱۰ تا ۱۲ صبح

یا علی

وانگهی در اینترنت چیزای جالبی دیدم…

متوجه شدم که سایت ۱۱۸ اداره ی مخابرات از صبح زود تا بعد از ظهر down بود.

به علاوه متوجه شدم که مخابرات تهران برای سیستم درخواست ریز مصرف مکالمات از زبان برنامه نویسی java (همون jsp) و دیتابیس DB2 از شرکت IBM بهره می بره.

یکم که بیشتر ور رفتم، متوجه شدم که “به به….” سیستم باگ SQL Injection هم داره که با کمک این باگ می شه به تمام اطلاعات دیتابیس دسترسی پیدا کرد و اونها رو تغییر داد. ولی از اونجایی که با دستورات FOR و FETCH توی DB2 آشنایی نداشتم، نتونستم ازش سوء استفاده کنم.

حالا ایشاالله سایت بعدی…

ولی درکل جا داره از حرکت عالی دوستانمون در وزارت IT که زمینه ی تجاوز به حریم خصوصی افراد رو برای هکرهای محترم فراهم می سازند، قدردانی کنم.

از چیزای دیگه ای که امروز متوجه شدم، این بود که در یکی از روزهای گذشته، یک bot یا یک یوزر خیلی بد؛ توی iLearn عضو شده و شروع به شیطونی کرده.

یه پیغام خصوصی به یه سری از کاربرها فرستاده و توش حرفای بد بد گفته. گفته که:

”

آهای عمو!!! کجایی؟؟؟

کامپیوترت ویروسی شده، این لینک رو بگیر و آنتی ویروس رو نصب کن.

این پیغام هم از طرف مدیرای فرومه

”

من که اینو دیدم، گفتم :O ، این که ما نیستیم…. بدبخت شدیم…

بعدش اون یوزر و هرکاری که کرده بود رو همه رو یه جا پاک کردم و از کاربران گرامی عزر خواهی به عمل آوردم. 

البته وبگردی های امروز به اینا خلاصه نمی شن،  یک سری چیزهای جالبتر هم هستن که در پست های بعدی راجع بهشون صحبت خواهم کرد.

یا علی

می خوام اینجا بالاخره یکمی فرق کنه….

فعلا، یا علی