اصولا هر چیزی توی دنیا واسه ی خودش حساب و کتاب داره…
توی کشور ما هم بر خلاف نظر خیلی ها، سیستم آموزشی بر پایه ی یه حساب و کتاب طراحی و پیاده سازی شده:
وقتی قرار بود که رشته ها مشخص بشن، دوستانی که توی شورای عالی انقلاب فرهنگی بودند، گفتن از اونجایی که ما یه کشور جهان سومی هستیم و به تکنولوژی بیشتر از علم نیازمندیم، برای برطرف نمودن نیازهامون اکثر رشته ها رو رشته های مهندسی نام گذاری کردن تا مسیر توسعه هموار بشه. به در حالی که توی کشورهای پیشرفته مثل آمریکا، کانادا و… اکثر رشته های خوب و معتبر رشته های علوم (Science) هستند. ولی توی کشورهایی مثل استرالیا (که هنوز خیلی تا آمریکا راه دارن) رشته های مهندسی تعداد قابل توجهی دارند.
این کار، از نظر من کار بسیار خوب و مناسبی بود، ولی از نظر من یک سری ضعف داره که از خجالت اونایی که بالا گفتم درمیاد:
- ما باز دوباره اومدیم همون سرفصل رشته های Science (مثل علوم کامپیوتر) رو برای رشته های مهندسی مون در نظر گرفتیم. که نباید…
- همون نحوه ی تدریس رشته های علوم رو توی ایران پیاده سازی کردیم. که باز نباید…
- حتی توی مسائل تکنیکال و عملی بدتر از دانشگاههایی که رشته ی علوم ارائه می دادند عمل کردیم.
پس با تمام این اوصاف دانشجوی رشته ی مهندسی باید به درد یک کشور جهان سومی بخوره، یعنی علوم رو Technical و عملی بدونه. یعنی باید وقتی از دانشگاه فارغ التحصیل می شه، بتونه با علوم دانشگاهی اش مستقیم وارد صنعت بشه و صنعت رو به جلو ببره، نه اینکه هیچی از کار عملی ندونه و فقط بشه چاله ی هزینه توی صنعت تا صنعت برای اون خرج کنه و شاید یه چیزایی یاد بگیره….. آخرش هم بگه من خیلی چیزا بلدم، دیگه با این حقوقا کار نمی کنم (غافل از اینکه این چیزها رو توی دانشگاه یاد نگرفته).
دانشجوی ما، اولویتش به اینه که کار بلد باشه، نه با پیش بردن مرزهای دانش هی چپ و راست مقاله بده… نمی گم که تخقیقات بده، ولی نباید اولویت ما باشه…
الان توی دانشگاهها ، اساتید محترم دانشجو رو به مقاله دادن ترغیب و از حرکت به سمت کار عملی او رو پرهیز میده… اون وقت می شینیم غرغر می کنیم که ما چرا جهان سومی موندیم… چون خودمون نمی خوایم… ما نیازمند یک عزم عمومی هستیم، همه باید با هم بخوایم تا شرایط عوض بشه…
یک سیاست دیگه:
باز هم چون که ما یک کشور جهان سومی بودیم، در شهرهایی که پتانسیل صنعت رو در اونها دیدیم و صنعتشون برای رشد مستعد بود، یک سری دانشگاه به اسم دانشگاه صنعتی توی اون شهرها جهت آموزش نیروی آماده به کار برای ورود به صنعت ایجاد کردیم. این دانشگاهها هدف اصلی شون تربیت نیروی مناسب برای ورود به صنعت و توسعه ی صنعت هست؛ که باز متاسفانه این دانشگاهها هم با بقیه ی دانشگاهها فرقی ندارن. تنها فرقشون اینه که توشون رشته های علوم انسانی وجود نداره.
اینها غرغر های من بود، توی پست بعدی راه حل های پیشنهادی ام رو ارائه می کنم.
